AFFETMEK SEVGİNİN SADAKASIDIR

 

Affetmek Sevgi’nin Sadakasıdır

Affetmek çoğu zaman yanlış anlaşılır.

Sanki affeden, yaşananı yok sayıyormuş; sanki incinen taraf değilmiş gibi…

Oysa affetmek, yapılanı onaylamak değildir.

Affetmek, kalpte biriken yükü Rabb’e emanet etmek ve sevginin önünü açmaktır.

Sevgi, kalpte durduğu kadar genişler.

Ama kalp; öfke, kırgınlık ve suçlama ile doluysa sevgi akamaz.

İşte affetmek, sevginin bu akışını yeniden başlatan en sessiz ama en güçlü sadakadır.

Sadaka; yalnızca verilen maddi bir şey değildir.

Sadaka bazen susmaktır, bazen anlayıştır, bazen de

“Bu yükü artık taşımıyorum” deme cesaretidir.

Affetmek de böyledir.

Karşı taraf için değil; kendi kalbinin selameti için verilir.

Affetmediğimiz her kırgınlık,

zamanla kalpte sertliğe dönüşür.

Bu sertlik önce ilişkilere, sonra bedene, sonra hayata yansır.

İnsan fark etmeden kendini koruduğunu sanırken,

aslında sevgiden uzaklaştıran bir duvar örer.

Affetmek o duvarı yıkmak değildir belki,

ama kalpte bir pencere açmaktır.

O pencereden içeri ferahlık girer.

İnsan nefes alır, hafifler, yumuşar.

Affetmek bir süreçtir.

Bir anda olmaz, zorlanarak olur, bazen defalarca olur.

Ama her denemede kalp biraz daha özgürleşir.

Ve her affediş, sevgiden verilen bir sadaka gibi

ruhu arındırır.

Unutma…

Affetmek, olanı silmek değil;

olanın seni zehirlemesine izin vermemektir.

Ve bazen en büyük sadaka,

kimseye söylemeden

kalbinde bir yükten vazgeçmektir.

Affet.

Çünkü sevgi, sadakayla çoğalır. 🤍